Londra Queen Mary Üniversitesi ve Nottingham Üniversitesi'nde yapılan bir araştırma, erken başlangıçlı demans teşhisi konan kişilerde intihar riskinin demansı olmayanlara göre yedi kat daha fazla olduğunu buldu.
Birleşik Krallık'ta yaklaşık 850.000 kişi şu anda demansla yaşıyor, bunların 70.800'ünde erken başlangıçlı demans mevcut. Bir birey, 65 yaşından önce bu durumla teşhis edilirse, erken başlangıçlı demans olarak sınıflandırılıyor. Demansı olanların da sadece üçte ikisinin resmi bir teşhis aldığı tahmin edilmekte. NHS, zamanında ve doğru demans teşhisini büyük bir öncelik olarak belirtmiş durumda.
Londra Queen Mary Üniversitesi ve Nottingham Üniversitesi'nden araştırmacılar, 2001-2019 yılları arasında tıbbi kayıtların nüfusa dayalı bir kontrol çalışmasını tamamladı. Araştırmacılar, demans teşhisi ile intihar riski arasında bir bağlantı belirleyip belirleyemeyeceklerini görmek istediler. İngiltere'de yaklaşık 600.000 kişinin incelendiği araştırma, 65 yaş altı hastalarda demans teşhisi konulduktan sonraki ilk üç ayda intihar riskinin demansı olmayan hastalara göre neredeyse yedi kat daha fazla olduğunu gösteriyor.
Son zamanlarda, Birleşik Krallık'ta demans teşhisi için tasarlanmış hafıza kliniklerinde önemli bir genişleme olmuştu. Bununla birlikte, bu teşhis konduktan sonra hastaları desteklemek için her zaman ek kaynaklar eşlik etmiyor.
Araştırmacılar, demans teşhisi konan hastaların yaklaşık %2'sinin intihardan öldüğünü buldular. Bulgular, hastaların erken başlangıçlı demans teşhisi konulduysa özellikle yüksek intihar riski altında olduğunu gösterdi. İntihar riski özellikle tanıdan sonraki ilk üç ayda ve hastanın bilinen bir psikiyatrik hastalığı varsa yüksekti. Araştırmacılar, demansın zamanında ve doğru teşhisinin, uzman desteğiyle birleştirilmesinin, erken başlangıçlı demansın neden olduğu sıkıntıyı azaltmanın ayrılmaz bir parçası olduğunu vurguladılar.
Nottingham Üniversitesi'nde araştırmacı olan Danah Alothman, “Bu bulgular, hafıza kliniklerinin özellikle erken başlangıçlı demansı olan hastaları, demans teşhisinden sonraki ilk birkaç aydaki hastaları ve zaten psikiyatrik sorunları olduğu bilinen hastaları intihar riski değerlendirmesini hedeflemesi gerektiğini gösteriyor.” dedi.