Sağlık harcamasını ihtiyaç yerine koyan bir algoritma, Siyahi hastaların ihtiyacını düşük tahmin etti. Obermeyer çalışmasından hekimler için dersler.
Kapak görseli yapay zekâ ile üretilmiş temsili bir editoryal görseldir; gerçek hasta veya tanısal görüntü değildir. 30 Saniyede Özet 2019'da Science dergisinde yayımlanan bir çalışma, ABD'de yaygın kullanılan…
Haberi paylaş
İlgilenecek birine ulaştırın.

Sağlık harcamasını ihtiyaç yerine koyan bir algoritma, Siyahi hastaların ihtiyacını düşük tahmin etti. Obermeyer çalışmasından hekimler için dersler.
Kapak görseli yapay zekâ ile üretilmiş temsili bir editoryal görseldir; gerçek hasta veya tanısal görüntü değildir.
2019'da Science dergisinde yayımlanan bir çalışma, ABD'de yaygın kullanılan bir bakım yönetimi algoritmasının Siyahi hastaların ihtiyacını düşük tahmin ettiğini gösterdi. Sorunun kaynağı bir ırk değişkeni değildi; algoritma hastalığı değil, gelecekteki sağlık harcamasını tahmin ediyordu. Erişimi kısıtlı gruplara daha az harcandığı için maliyet, ihtiyacın yanlı bir vekili oldu. Aynı tuzak fatura kodları, randevuya gelmeme veya önceki hastane kullanımı gibi etiketlerde de kurulabilir.
Her tahmin modeli bir hedefi öğrenir. Bu hedefe etiket (modelin tahmin etmeyi öğrendiği sonuç değişkeni) denir. Çoğu zaman asıl ilgilendiğimiz şeyi doğrudan ölçemeyiz ve yerine ölçmesi kolay bir vekil (proxy) koyarız.
Chicago Booth ekibinin 2021 tarihli Algoritmik Yanlılık Rehberi bu sorunu "etiket seçimi yanlılığı" olarak tanımlar. Algoritma, seçilen vekili çok iyi tahmin edebilir. Ama vekil ile ideal hedef arasındaki fark gruplara göre değişiyorsa, doğru çalışan model yanlı sonuç üretir. Rehbere göre adil bir skorun ölçütü basittir: aynı skoru alan iki kişinin temel ihtiyacı da aynı olmalıdır.
Obermeyer ve arkadaşları, karmaşık sağlık ihtiyacı olan hastaları ek bakım programına seçen ticari bir algoritmayı inceledi. Sektör tahminlerine göre bu tür algoritmalar ABD'de her yıl yaklaşık 200 milyon kişiye uygulanıyordu. Veri setinde 6.079 Siyahi ve 43.539 Beyaz olmak üzere 49.618 hasta vardı. Algoritma ırkı girdi olarak kullanmıyordu.
Programın işleyişi nettir. Skoru 97'nci yüzdeliğin üzerindeki hastalar programa otomatik olarak aday gösteriliyordu. 55'inci yüzdeliğin üzerindekiler ise birinci basamak hekimine yönlendiriliyordu.
Aynı risk skorunda Siyahi hastalar belirgin biçimde daha hastaydı. 97'nci yüzdelikte Siyahi hastaların kronik hastalık sayısı %26,3 daha fazlaydı: 4,8'e karşı 3,8. Aynı sayıda kronik hastalığa sahip Siyahi hastalar için yılda 1.801 dolar daha az harcanıyordu.
Yazarlar bir simülasyon da yaptı. Eşik üstündeki daha sağlıklı Beyaz hastaları eşik altındaki daha hasta Siyahi hastalarla değiştirdiler. Bu düzeltmeyle otomatik seçilenler arasındaki Siyahi hasta oranı %17,7'den %46,5'e çıkıyordu.
Ekip aynı veriyle üç farklı etiket için model eğitti: toplam maliyet, önlenebilir maliyet ve aktif kronik hastalık sayısı. En yüksek risk grubundaki Siyahi hasta oranı maliyet etiketinde %14,1 idi. Bu oran önlenebilir maliyet etiketinde %21,0'a, aktif kronik hastalık etiketinde %26,7'ye çıktı.
Algoritmanın üreticisi analizleri 3.695.943 hastalık kendi ulusal veri setinde bağımsız olarak tekrarladı. Üreticiyle denenen, sağlık ve maliyet tahminini birleştiren bir indeks yanlılığı %84 azalttı. Bu oran, aynı skordaki Siyahi hastalarda fazladan görülen kronik hastalık sayısındaki düşüşü gösteriyor. Ders açık: modeli değil, önce hedefi sorgulamak gerekir.
Mullainathan ve Obermeyer 2017'de sağlık verisinin özel bir sorununa dikkat çekti. Sağlıkta ne sonuç ne de girdiler kusursuz ölçülür. Bu yüzden algoritmalar insan kararındaki hataları yeniden üretebilir, hatta büyütebilir.
Algoritmik Yanlılık Rehberi sağlıktan başka örnekler de veriyor:
Önceki hastane kullanımı da benzer bir vekildir. Hastaneye az gelen kişi sağlıklı olabilir, ama ulaşamamış da olabilir.
Şöyle bir durum düşünün. Hastaneniz, evde bakım programına alınacak hastaları seçmek için bir risk modeli kullanmak istiyor. Model, geçen yılki başvuru ve yatış sayısını "yüksek risk" etiketi olarak kullanıyor.
Uzak bir köyde yaşayan, ulaşım sorunu yüzünden kontrollerine gelemeyen kalp yetersizliği hastasını düşünün. Kayıtta az başvurusu var ve model onu düşük riskli görüyor. Oysa asıl ihtiyacı en yüksek olan hasta o olabilir. Model başvuru sayısını çok iyi tahmin etse bile bu hata doğruluk raporunda görünmez.
Son iki madde, rehberin dört adımlı yaklaşımından geliyor: envanter, tarama, yeniden eğitim ve önleme.
Bu yazı Türkiye'ye ait bir ölçüm sunmuyor ve böyle bir veri uydurmuyor. Ancak mekanizma ülkeye özgü değil: erişim gruplar arasında farklıysa, maliyet veya kullanım temelli etiket bu farkı taşır. Kişisel Verilerin Korunması Kanunu (KVKK) sağlık verisini özel nitelikli sayar. Kanunun 11'inci maddesi, yalnızca otomatik analizle aleyhe çıkan bir sonuca itiraz hakkı da tanır.
Önlemez. Obermeyer çalışmasındaki algoritma ırkı girdi olarak kullanmıyordu. Yanlılık, harcama gibi grup farkını taşıyan bir etiket üzerinden modele girdi.
Kodlar hastalığın kendisini değil, sağlık sistemiyle temasın kaydını yansıtır. Algoritmik Yanlılık Rehberi, kodlama sıklığının hekime ve sigortaya göre değiştiğini belirtiyor. Az başvuran grup, kodlarda daha sağlıklı görünebilir.
Evet, üreticiyle yapılan denemede sağlık ve maliyeti birleştiren indeks yanlılığı %84 azalttı. Rehber, yeterli iyileşme olmazsa algoritmanın kullanımının askıya alınmasını da seçenek olarak sayıyor. İlk adım, hedefin açıkça tanımlanmasıdır.
Bu içerik bilgilendirme amaçlıdır ve bireysel tıbbi tavsiye yerine geçmez.
Bu konuyla ilgili Doktorclub'da ele aldığımız diğer hekim onaylı rehberler: