Connecticut Veteriner Tıbbi Teşhis Laboratuvarı (CVMDL) Direktörü Dr. Guillermo Risatti, 1940'larda bir ara, şu anda Patobiyoloji ve Veterinerlik Bilimi Departmanında çalışan birinin, numuneleri dondurup kurutan bir ekipman parçası olan liyofilizatörü aldığını söylüyor. Risatti, o dönemde mikrobiyoloji laboratuvarının bölgedeki süt çiftlikleri için sütü test etme konusunda oldukça aktif olduğunu açıklıyor. Heyecan verici yeni bir ekipmanla yüzlerce numuneyi liyofilize etmeye başlamışlar gibi görünüyor.
Numuneler o zamandan beri depoda tutuluyor. Risatti, yıllar geçtikçe verilerin kaybolduğunu, dolayısıyla araştırmacıların örneklerin kaynağına ilişkin kesin ayrıntılara sahip olmadığını söylüyor. Ancak bölümün biraz geçmişini bildiklerinden bazı bilgiler elde edebilirler. Risatti, “Çoğunun Connecticut'tan veya belki de bölgedeki vakalardan geldiğine inanıyoruz, ancak hangi bölgelerden geldiğini söyleyemeyiz. Bu laboratuvar büyük olasılıkla yerel halka bir test hizmeti sağlıyordu, çünkü burası esas olarak bir patoloji laboratuvarıydı. Şimdi daha çok bir teşhis laboratuvarına benziyor ve New York ve New Jersey de dahil olmak üzere bölgenin her yerinden örnekler alıyoruz.” diyor.
Bu tarihsel örneklerin neler içerdiğini öğrenmek, araştırmaya beklenmedik şekillerde yardımcı olabilir, ancak ilk adım, kayıp ayrıntıları bir araya getirmektir. Bunu yapmak için Risatti, ekibin fenotip adı verilen görsel özellikleri analiz etmek ve genotiplerini genomik sıralamayla analiz etmek için süreçleri kolaylaştırmak amacıyla standart teknikler kullanarak bir iş akışı oluşturduğunu açıklıyor.
Farklı Streptococcus türleri, enfekte ettikleri organizmalarda hastalık oluşturmak için farklı stratejiler kullanır. Bu virülans faktörleri, bir Streptococcus türünü diğerinden ayırt etmek için kullanılır ve örnekleri fenotipik analiz yoluyla ayırt etmenin bir yoludur. Başka bir fenotipik analiz, bakterilerin antibiyotiklere duyarlılıklarının test edilmesini içerir.
Araştırmacılar, 1941'den 1947'ye kadar toplanan 50 örnekle işe başladılar ve örneklerin, S. disgalactiae'nin iki alt türü de dahil olmak üzere yedi farklı Streptococcus türü içerdiğini buldular. İlginç bir şekilde araştırmacılar, örneklerin bazılarının tetrasiklin antibiyotiğine dirençli olduğunu ve günümüzün antibiyotiğe dirençli bakteri türlerinde tipik olarak görülen antibiyotik direnç genlerini taşımadığını buldu. Bu numuneler antibiyotik çağından önce toplandığı için sonuçlar, antibiyotik direncinin insanlar antibiyotikleri keşfedip kullanmaya başlamadan önce doğal olarak oluştuğunu gösteren giderek artan literatüre katkıda bulunuyor.
Numuneler o zamandan beri depoda tutuluyor. Risatti, yıllar geçtikçe verilerin kaybolduğunu, dolayısıyla araştırmacıların örneklerin kaynağına ilişkin kesin ayrıntılara sahip olmadığını söylüyor. Ancak bölümün biraz geçmişini bildiklerinden bazı bilgiler elde edebilirler. Risatti, “Çoğunun Connecticut'tan veya belki de bölgedeki vakalardan geldiğine inanıyoruz, ancak hangi bölgelerden geldiğini söyleyemeyiz. Bu laboratuvar büyük olasılıkla yerel halka bir test hizmeti sağlıyordu, çünkü burası esas olarak bir patoloji laboratuvarıydı. Şimdi daha çok bir teşhis laboratuvarına benziyor ve New York ve New Jersey de dahil olmak üzere bölgenin her yerinden örnekler alıyoruz.” diyor.
Bu tarihsel örneklerin neler içerdiğini öğrenmek, araştırmaya beklenmedik şekillerde yardımcı olabilir, ancak ilk adım, kayıp ayrıntıları bir araya getirmektir. Bunu yapmak için Risatti, ekibin fenotip adı verilen görsel özellikleri analiz etmek ve genotiplerini genomik sıralamayla analiz etmek için süreçleri kolaylaştırmak amacıyla standart teknikler kullanarak bir iş akışı oluşturduğunu açıklıyor.
Farklı Streptococcus türleri, enfekte ettikleri organizmalarda hastalık oluşturmak için farklı stratejiler kullanır. Bu virülans faktörleri, bir Streptococcus türünü diğerinden ayırt etmek için kullanılır ve örnekleri fenotipik analiz yoluyla ayırt etmenin bir yoludur. Başka bir fenotipik analiz, bakterilerin antibiyotiklere duyarlılıklarının test edilmesini içerir.
Araştırmacılar, 1941'den 1947'ye kadar toplanan 50 örnekle işe başladılar ve örneklerin, S. disgalactiae'nin iki alt türü de dahil olmak üzere yedi farklı Streptococcus türü içerdiğini buldular. İlginç bir şekilde araştırmacılar, örneklerin bazılarının tetrasiklin antibiyotiğine dirençli olduğunu ve günümüzün antibiyotiğe dirençli bakteri türlerinde tipik olarak görülen antibiyotik direnç genlerini taşımadığını buldu. Bu numuneler antibiyotik çağından önce toplandığı için sonuçlar, antibiyotik direncinin insanlar antibiyotikleri keşfedip kullanmaya başlamadan önce doğal olarak oluştuğunu gösteren giderek artan literatüre katkıda bulunuyor.
Kaynak
Bu rehber yardımcı oldu mu?
DoktorClub’da Keşfet
