UCL araştırmacıları tarafından yürütülen bir araştırma bulgularına göre, SARS-CoV-2 virüsünde şu anda belgelenen mutasyonların hiçbiri virüsün insanlarda bulaşabilirliğini artırmıyor gibi görünüyor.
Nature Communications'da 99 ülkeden 46.000'den fazla COVID-19'lu kişiden alınan virüs genomlarının analizi yayımlandı. Yazarlardan Dr. Lucy van Dorp (UCL Genetik Enstitüsü), "Bilimsel araştırmalar için üretilen SARS-CoV-2 genomlarının sayısı şaşırtıcı. Salgının başlarında, virüsteki bulaşma veya semptom şiddetini etkileyebilecek yeni mutasyonları işaretlemek için muazzam miktarda veriyi gerçek zamana yakın analiz etmek için yeni yaklaşımlara ihtiyacımız olduğunu fark ettik. Neyse ki, bu mutasyonların hiçbirinin COVID-19'u daha hızlı yaymadığını gördük, ancak tetikte kalmamız ve özellikle aşılar piyasaya sürülürken yeni mutasyonları izlemeye devam etmemiz gerekiyor.” diyor.
SARS-CoV-2 gibi RNA virüsleri üç farklı şekilde mutasyonlar geliştirebilirler; yanlışlıkla viral replikasyon sırasında kopyalama hataları nedeniyle, aynı hücreye bulaşan diğer virüslerle etkileşimler yoluyla veya konakçı bağışıklığının bir parçası olan konakçı RNA modifikasyon sistemleri tarafından indüklenebilirler. Mutasyonların çoğu nötrdür, diğerleri ise virüs için avantajlı veya zararlı olabilir. Hem nötr hem de avantajlı mutasyonlar, soyundan gelen virüslere geçtikçe daha yaygın hale gelebilir.
UCL, Cirad ve Université de la Réunion ve Oxford Üniversitesi'nden araştırma ekibi, 46.723 kişiden Temmuz 2020'nin sonuna kadar toplanan COVID-19'lu virüs genomlarının küresel bir veri setini analiz etti. Araştırmacılar şu ana kadar COVID-19'a neden olan virüs olan SARS-CoV-2'de 12.706 mutasyon tespit ettiler. Mutasyonların 398'i için, tekrar ve bağımsız olarak meydana geldiklerine dair güçlü kanıtlar var. Bunlar içinden araştırmacılar, pandemi sırasında bağımsız olarak en az üç kez meydana gelen 185 mutasyona odaklandılar.
Mutasyonların virüsün bulaşmasını artırıp artırmadığını test etmek için araştırmacılar virüsün evrim ağacını modelledi. Ayrıca evrim ağacının belirli bir dalında belirli bir mutasyonun giderek daha yaygın hale gelip gelmediğini analiz ettiler. Yani, bir virüste bir mutasyon geliştikten sonra, bu virüsün soyundan gelenlerin, söz konusu SARS-CoV-2 virüslerinden daha iyi performans gösterip göstermediğini test ettiler.
Araştırmacılar, yaygın mutasyonlardan herhangi birinin virüsün bulaşabilirliğini artırdığına dair hiçbir kanıt bulamadı. Bunun yerine, en yaygın mutasyonların virüs için nötr olduğunu buldular. Bu, virüsü daha bulaşıcı hale getirebilecek yaygın bir mutasyon olarak geniş çapta rapor edilen D614G adlı virüs spike proteinindeki bir mutasyonu içeriyor. Yeni kanıtlar, bu mutasyonun aslında iletimin önemli ölçüde artmasıyla ilişkili olmadığını ortaya koyuyor.
Dr. van Dorp, "Vizon kaynaklı virüs genomlarını analiz ettiğimizde, aynı mutasyonların daha önce insanlarda nadiren gözlemlenmesine rağmen, aynı mutasyonun farklı vizon çiftliklerinde defalarca ortaya çıkmasına şaşırdık" dedi. Başyazar Profesör Francois Balloux (UCL Genetik Enstitüsü) şunları ekledi: "İnsanlarda virüsün bu erken adaptasyon dönemini pekâlâ kaçırmış olabiliriz. Daha önce SARS-CoV-2'nin Ekim veya Kasım 2019'da insanlara sıçradığını tahmin etmiştik. Ancak sahip olduğumuz ilk genomlar Aralık ayı sonuna uzanıyor. Onları incelemekten alıkoyan o zamana kadar, insanlarda bulaşıcılık için çok önemli olan viral mutasyonlar ortaya çıkmış ve sabitlenmiş olabilir."
İnsan popülasyonlarında daha yaygın hale geldikçe, bir virüsün mutasyona uğrayacağı ve sonunda farklı soylara ayrılması beklenebilir, ancak bu, daha bulaşıcı veya zararlı olan herhangi bir soyun ortaya çıkacağı anlamına gelmez. Araştırmacılar, aşıların yakında piyasaya sürülmesinin, insan bağışıklık sistemi tarafından tanınmaktan kaçmak için virüs üzerinde yeni seçici baskılar uygulayacağı konusunda uyarıyorlar. Bu, aşıdan kaçan mutantların ortaya çıkmasına yol açabilir. Ekip, geliştirdikleri hesaplama çerçevesinin olası aşıdan kaçış mutasyonlarının zamanında tanımlanması için yararlı olması gerektiğini vurguladı.
