MIT'deki araştırmacılar, gastroparezi ve gastroözofageal reflü hastalığı gibi gastrointestinal motilite sorunlarını ortaya çıkarabilen, sindirilebilir bir sensör geliştirdiler. Teknolojinin, genellikle endoskopi veya röntgen görüntüleme gibi daha invaziv ve elverişsiz prosedürler gerektiren bu tür sorunları teşhis etmek için evde kolay bir yöntem olarak kullanılması amaçlandı. Bu yeni teknoloji, elektromanyetik bobin tarafından üretilen manyetik alanın, bobinden uzaklaştıkça zayıfladığı konseptine dayanıyor. Alan sinyalindeki bu değişiklik öngörülebilir olup, araştırmacıların manyetik alanı ölçerek mesafeyi doğru bir şekilde hesaplamasına olanak tanıyor. Sindirilebilir sensör çevredeki manyetik alanı ölçüyor ve bunu vücudun dışında bulunan bir elektromanyetik bobine olan mesafesini hesaplamak için kullanıyor. Bu, sensörün gastrointestinal sistemin neresinde olduğunu hesaplamasına izin veriyor.
Gastrointestinal motilite bozuklukları, GI yolunun bir kısmı yiyeceği olması gerektiği gibi hareket ettiremediğinde ortaya çıkar. Bu, GI yolunun herhangi bir yerinde olabilir ve bu koşulları tedavi etmenin ilk adımı, bağırsağın hangi bölümünün soruna neden olduğunu bulmaktır. Bununla birlikte, mevcut yaklaşımlar biraz külfetli veya invazivdir ve hastanın X-ışını görüntüleme veya bağırsak kasılmalarını ölçebilen basınç algılayıcı kateterlerin yerleştirilmesini içeren endoskopik teknikler şeklinde radyasyona maruz kalmasını gerektirir.
Araştırmacı Giovanni Traverso, “Dünyadaki birçok insan GI motilite bozukluğundan veya zayıf motiliteden muzdariptir ve GI motilitesini hastaneye gitmek zorunda kalmadan izleme yeteneğine sahip olmak, bir hastaya ne olduğunu gerçekten anlamak için önemlidir.” dedi.
Bunu ele alan araştırmacılar yutulabilen basit bir kapsül geliştirmeye odaklandı ve ardından GI yolundan aşağı doğru hareket ederken yerini ortaya çıkardı. Teknoloji, bunu, vücudun dışında kalan bir elektromanyetik bobine atıfta bulunarak başarıyor. Bu ikinci cihazın hastanın cildine bantlanması veya belki de kıyafetlerine veya sırt çantasına entegre edilmesi öngörülüyor.
Çalışmaya katılan başka bir araştırmacı Saransh Sharma, “Manyetik alan gradyanı, uzamsal konumları benzersiz bir şekilde kodladığından, bu küçük cihazlar manyetik alanı ilgili konumlarında algılayabilecekleri şekilde tasarlanabilir. Cihaz alanı ölçtükten sonra, cihazın konumunu yeniden hesaplayabiliriz.” dedi.
Şimdiye kadar, araştırmacıların sensörün konumunu belirlemek için X-ışını görüntülemeyi kullandıkları ve ardından bunu sensörün kendi okumalarıyla karşılaştırdıkları büyük bir hayvan çalışmasında, sistem bağırsaktaki konumunu 5-10 milimetre içinde doğru bir şekilde hesapladı.
Gastrointestinal motilite bozuklukları, GI yolunun bir kısmı yiyeceği olması gerektiği gibi hareket ettiremediğinde ortaya çıkar. Bu, GI yolunun herhangi bir yerinde olabilir ve bu koşulları tedavi etmenin ilk adımı, bağırsağın hangi bölümünün soruna neden olduğunu bulmaktır. Bununla birlikte, mevcut yaklaşımlar biraz külfetli veya invazivdir ve hastanın X-ışını görüntüleme veya bağırsak kasılmalarını ölçebilen basınç algılayıcı kateterlerin yerleştirilmesini içeren endoskopik teknikler şeklinde radyasyona maruz kalmasını gerektirir.
Araştırmacı Giovanni Traverso, “Dünyadaki birçok insan GI motilite bozukluğundan veya zayıf motiliteden muzdariptir ve GI motilitesini hastaneye gitmek zorunda kalmadan izleme yeteneğine sahip olmak, bir hastaya ne olduğunu gerçekten anlamak için önemlidir.” dedi.
Bunu ele alan araştırmacılar yutulabilen basit bir kapsül geliştirmeye odaklandı ve ardından GI yolundan aşağı doğru hareket ederken yerini ortaya çıkardı. Teknoloji, bunu, vücudun dışında kalan bir elektromanyetik bobine atıfta bulunarak başarıyor. Bu ikinci cihazın hastanın cildine bantlanması veya belki de kıyafetlerine veya sırt çantasına entegre edilmesi öngörülüyor.
Çalışmaya katılan başka bir araştırmacı Saransh Sharma, “Manyetik alan gradyanı, uzamsal konumları benzersiz bir şekilde kodladığından, bu küçük cihazlar manyetik alanı ilgili konumlarında algılayabilecekleri şekilde tasarlanabilir. Cihaz alanı ölçtükten sonra, cihazın konumunu yeniden hesaplayabiliriz.” dedi.
Şimdiye kadar, araştırmacıların sensörün konumunu belirlemek için X-ışını görüntülemeyi kullandıkları ve ardından bunu sensörün kendi okumalarıyla karşılaştırdıkları büyük bir hayvan çalışmasında, sistem bağırsaktaki konumunu 5-10 milimetre içinde doğru bir şekilde hesapladı.
Bu rehber yardımcı oldu mu?
DoktorClub’da Keşfet
