UCL'den Dr. Clare Stovell'in araştırması, ebeveynlik görevleri hakkındaki konuşmaların, her iki ebeveyn de aynı miktarda para kazanıyor olsa bile, anneler tarafından yönetilmeye devam ettiğini ortaya koyuyor. Journal of Family Studies'de yayınlanan bu çalışma, ebeveyn izni, iş ve çocuk bakımı gibi önemli konularda ebeveynler arasında yeterli tartışma olmamasının geleneksel cinsiyet rollerini nasıl sürdürdüğünü vurguluyor. Araştırma, kadınların genellikle konuşmalara liderlik ettiğini ve kadının partnerinden daha fazla veya eşit kazandığı durumlarda bile erkeğin çalışma programı hakkında çok az tartışma olduğunu gösteriyor. Dr. Stovell, mülakatların, kadınlar eşit veya daha yüksek kazanç sahibi olsalar bile, babaların tam zamanlı çalışma ve annelerin uzun doğum izinleri yoluyla birincil bakıcı rolünü üstlenme beklentilerinin yerleşik ve sorgulanmadığını gösterdiğini belirtiyor.
2017-2018 yıllarında İngiltere'de 25 profesyonel çiftle görüşen Dr. Stovell, ebeveyn olduktan sonra iş ve aileyle ilgili önemli kararlar hakkında nadiren tartıştıklarını veya müzakere ettiklerini buldu. Bunun yerine, kadınlar genellikle konuşmalara liderlik ediyor, ebeveyn olmayan çocuk bakımı seçeneklerine ve kendi çalışma düzenlerini nasıl uyarlayabileceklerine odaklanıyordu. Araştırma, bu durumun dört temel nedeni olduğunu ortaya çıkardı: Cinsiyet rolleriyle ilgili geleneksel fikirler (annenin çocuk bakımının çoğunu yapması beklentisi, ebeveynlerin takip etmesi için bir varsayılan sağladı), geleneksel cinsiyet rollerine düşme riskinin farkında olmama (ebeveyn olduklarında adil sonuçlar elde etmek için aktif tartışmalara ihtiyaç olduğunun farkında olmama, çiftler daha fazla tartışmamış olmaktan pişmanlık duydu ve bunun gerekli olduğunu sonradan fark etti), erkeğin çalışma programını tartışmak için güçlü bir neden olmaması (kararlar, babalara odaklanmayan kreş bekleme listeleri ve işveren son teslim tarihleri gibi dış faktörler tarafından başlatılma eğilimindeydi) ve erkeklerin konuşmaya nasıl başlayacaklarından emin olmaması (babaların gerginlik yaratma veya annenin doğum izni hakkına tecavüz etme korkusu).
Çalışma ayrıca, çiftlerin çeşitli seçeneklerin maliyetlerini hesaplama eğiliminde olmadığını, bunun yerine tercih ettikleri seçeneğin karşılanabilir olup olmadığını hesapladığını buldu. Kararlar bu nedenle genellikle finansal olarak uygun olduğu varsayımlarına dayanıyordu ve bunlar her zaman doğru değildi.
Bulgular sonucunda Dr. Stovell, aileleri, kuruluşları, okulları ve politika yapıcıları, çiftlerin iş ve aile görevlerini daha eşit bir şekilde paylaşmalarına yardımcı olmak için aktif karar almayı desteklemeye çağırıyor. Dr. Stovell, çiftlerin ebeveyn olmadan önce iş-aile kararlarını tartışıp müzakere etmeleri beklentisine rağmen, bu bulguların çoğunun, özellikle de kadınların bu kararları bireysel olarak ve genellikle açık tartışmalar olmadan aldığını gösterdiğini belirtiyor. Bunun, sorumlulukların daha eşit paylaşımını sağlamak için daha iyi destek ve farkındalığa ihtiyaç olduğunu vurguluyor. Örneğin, kariyerlerinin başında olan kadınlar ve erkekler, çocuk sahibi olma durumunda çalışma düzenlerindeki değişiklikleri proaktif olarak planlamaya aktif olarak teşvik edilmeli ve desteklenmelidir. Aynı şekilde, kuruluşlar ve politika yapıcılar da babalar için iş-aile dengesini tartışmaları için çiftlere katalizörler sağlamada önemli bir rol oynamalıdır; örneğin, babalara daha cömert, devredilemez izin hükmü (yani, iki haftadan fazla bireysel izin hakkı) ve esnek çalışmaya aktif teşvik gibi çalışmalarla destek olmalı.
