İsveç'teki Linköping Üniversitesi'ndeki araştırmacılar, vücudun kendi elektrotlarını 'büyütebileceği' bir yöntem geliştirdi. Minimal invaziv teknik, enzimlerle yüklü bir hidrojelin hedef dokulara enjekte edilmesini içeriyor. Enzimler, jelin yapısını değiştirmek ve elektriksel olarak iletken hale gelmesini sağlamak için dokuda bulunan moleküllerle etkileşime giriyor. Yaklaşım, kalp pillerinden beyin-bilgisayar arayüzlerine kadar çeşitli gelişmiş tıbbi sistemleri kolaylaştırabilir. Heyecan verici bir şekilde, teknoloji, doğal dokularla iyi eşleşmeyen ve istenmeyen bağışıklık reaksiyonlarını tetikleyebilen invaziv cerrahi veya geleneksel sert elektrikli bileşenlere olan ihtiyacı ortadan kaldırıyor. Şimdiye kadar araştırmacılar, zebra balığının beyin, kalp ve kuyruk yüzgeçlerinde ve sülüklerde sinir sisteminin yakınında elektrot yetiştirebileceklerini gösterdiler.
Felçli hastaların metin yazmasına veya elektrikli tekerlekli sandalyeyi kontrol etmesine olanak tanıyan beyin-bilgisayar arayüz sistemlerinin mevcut sürümleriyle, tıbbi fayda için vücudun elektrikli bileşenlerle entegrasyonu yolunda ilerliyor. Bununla birlikte, vücut ile harici makineler arasındaki arayüz noktası tipik olarak implante edilmiş bir elektrottur ve bu tür cihazların mevcut versiyonları birçok dezavantajla birlikte gelebilir.
Elektrotların çoğu büyük ölçüde serttir ve bu da onların yumuşak dokularla iyi karışmalarına izin vermez, bu da potansiyel olarak doku tahrişine veya hasarına, bağışıklık tepkilerine ve sonunda elektrot arızasına veya tamamen başarısızlığa neden olur. Ayrıca, bu tür elektrotların implante edilmesi tipik olarak bir tür cerrahi prosedür gerektirecek, bu da tıbbi masrafı, hasta sıkıntısını ve rahatsızlığını artıracaktır.
Bu sınırlamaları ele alan Linköping Üniversitesi araştırmacıları, vücutta iletken bir bolusa dönüşen enjekte edilebilir bir malzeme geliştirdiler. Enjekte edilebilir hidrojel, iletken bir yapı oluşturmak için vücutta bulunan moleküllerle etkileşime giren bir enzim kokteyli içeriyor.
İşte bu bileşenlerden bazılarını ve nasıl çalıştıklarını özetleyen çalışmadan bazı satırlar: “Yerinde hidrojen peroksit oluşturmak için bir oksidaz, oksidatif polimerizasyonu katalize etmek için bir peroksidaz, suda çözünür konjuge bir monomer, bir polielektrolit içeren karmaşık bir öncü sistem. Bu kokteyl ile araştırmacılar, farklı doku ortamlarında polimerizasyonu ve müteakip jelleşmeyi indükleyebildiler.”
Şimdiye kadar, araştırmacılar, malzemenin herhangi bir belirgin yan etkiye neden olmadan zebra balığı ve sülükler de dahil olmak üzere hayvanlarda elektriksel olarak iletken yapılar oluşturabildiğini gösterdi.
Felçli hastaların metin yazmasına veya elektrikli tekerlekli sandalyeyi kontrol etmesine olanak tanıyan beyin-bilgisayar arayüz sistemlerinin mevcut sürümleriyle, tıbbi fayda için vücudun elektrikli bileşenlerle entegrasyonu yolunda ilerliyor. Bununla birlikte, vücut ile harici makineler arasındaki arayüz noktası tipik olarak implante edilmiş bir elektrottur ve bu tür cihazların mevcut versiyonları birçok dezavantajla birlikte gelebilir.
Elektrotların çoğu büyük ölçüde serttir ve bu da onların yumuşak dokularla iyi karışmalarına izin vermez, bu da potansiyel olarak doku tahrişine veya hasarına, bağışıklık tepkilerine ve sonunda elektrot arızasına veya tamamen başarısızlığa neden olur. Ayrıca, bu tür elektrotların implante edilmesi tipik olarak bir tür cerrahi prosedür gerektirecek, bu da tıbbi masrafı, hasta sıkıntısını ve rahatsızlığını artıracaktır.
Bu sınırlamaları ele alan Linköping Üniversitesi araştırmacıları, vücutta iletken bir bolusa dönüşen enjekte edilebilir bir malzeme geliştirdiler. Enjekte edilebilir hidrojel, iletken bir yapı oluşturmak için vücutta bulunan moleküllerle etkileşime giren bir enzim kokteyli içeriyor.
İşte bu bileşenlerden bazılarını ve nasıl çalıştıklarını özetleyen çalışmadan bazı satırlar: “Yerinde hidrojen peroksit oluşturmak için bir oksidaz, oksidatif polimerizasyonu katalize etmek için bir peroksidaz, suda çözünür konjuge bir monomer, bir polielektrolit içeren karmaşık bir öncü sistem. Bu kokteyl ile araştırmacılar, farklı doku ortamlarında polimerizasyonu ve müteakip jelleşmeyi indükleyebildiler.”
Şimdiye kadar, araştırmacılar, malzemenin herhangi bir belirgin yan etkiye neden olmadan zebra balığı ve sülükler de dahil olmak üzere hayvanlarda elektriksel olarak iletken yapılar oluşturabildiğini gösterdi.
Bu rehber yardımcı oldu mu?
DoktorClub’da Keşfet
