Kısıtlamalar sırasında salgının yeni toplumsal dayanışma biçimlerine nasıl yol açtığını gördük. Evde kalma eylemi, savunmasız kişileri korumak için kolektif bir sorumluluğun bir göstergesiydi.
Bununla birlikte, COVID-19'a karşı toplumsal tutumları ve sosyal uzaklığı araştıran devam eden araştırmalarda, insanların hastalığı olan veya bulaştırabilecekleri damgaladıklarını görüyoruz. Özünde, bu damgalama sosyal bilimcilerin “ötekileştirme” dediği şeye dayanmaktadır. Bu, belirli bireyleri veya grupları bizden farklı olmaları açısından genellikle olumsuz olarak tanımladığımız yerdir. Öteki, klişeleştirme ve ayrımcılığın kökenindedir.
COVID-19'un tedavisi veya aşısı olmayan yeni bir hastalık olması ve (griple karşılaştırıldığında) nispeten yüksek bir vaka ölüm oranına sahip olması, sıklıkla ötekileştirmeyi etkileyen korku faktörüne katkıda bulunur. Stigma, bu pandemide gördüğümüz gibi, hastalığı kontrol etme ve savaşma çabalarını potansiyel olarak baltalayabilir.
Araştırma, bir zamanlar öksürme ve hapşırma gibi nispeten zararsız davranışların artık önemli, dramatik, kaygı uyandıran olaylar olarak deneyimlendiğini göstermektedir. Örneğin, sigara içen olmaktan uzun süreli öksürüğü olan bir katılımcı, alışveriş yaparken "cüzamlı" gibi davranıldığını hissettiğini bildirdi.
Başka bir katılımcı, saman nezlesi çeken bir kişi, hapşırma korkusu ve insanların ne düşündüğünü veya söyleyebileceğini düşünerek korktuğu için “uçta” hissi verdiğini bildirdi. Katılımcıların birçoğu, kamusal alanlarda başkalarının öksürüklerine ve hapşırmalarına karşı güçlü tepkiler de tanımladı. Onlara karşı çok güçlü bir olumsuz tepki oluşturuyorlar.
Genellikle bu reaksiyonlar, dirseğe hapşırma gibi yeni sosyal normlara uymayanlara karşı öfke olarak ifade edildi. Ayrıca, kılavuz ilkelerin çok temkinli veya yeterince temkinli olup olmadığı konusunda farklı görüşlere sahip olanlar arasında daha geniş çapta bir başka türleşme de vardır. Örneğin, araştırmada en kısa sürede “tamamen normal yaşamaya” düşkün olanlar ile çok hızlı hareket ettiğini hissedenler arasında genel bir ayrım bulundu. Yönergelerin avantajlarından yararlanan veya bu yönergeleri genişletenlerin "düşüncesiz" ve "hayal kırıklığı" kaynağı olduğu kabul edildi.
Kısıtlanmadan çıkmaya ve sosyal olarak yeniden bütünleşmeye devam ettikçe, nasıl davranacağımız ve halka açık olarak neler yapabileceğimiz ve yapamayacağımızla ilgili kurallar gittikçe karmaşıklaşıyor. Sonuç olarak, yeni toplumsal bölünme biçimlerinin ve sosyal damgalanmanın ortaya çıkmasını bekleyebiliriz.
Endişe, bu bölünmenin pandeminin seyri boyunca derinleşeceğidir. Asıl sorun, resmi kılavuzların genellikle açıklıktan yoksun olmasıdır. Son zamanlarda yüz maskeleri etrafında hükümetin açıklanmasının bir tartışma kaynağı olması şaşırtıcı değil. Tersine, açık yönergeler, kabul edilebilir olan veya olmayan şeyler hakkındaki karışıklığı ve belirsizliği azaltarak, ötekileştirmeyi ve bölünmeyi azaltmaya yardımcı olabilir.
Geçmiş pandemiler üzerine yapılan araştırmalar, damgalamanın tespit ve tedavi çabalarını, temas izleme ve izolasyon önlemleriyle işbirliğini ve hastalıkların önlenmesi ve kontrolü için kaynakların etkin dağılımını nasıl ciddi bir şekilde geciktirebileceğini göstermiştir. Mevcut iklimde, damgalanma COVID-19'a sahip olmakla ilişkiliyse, bazı insanlar semptomları bildirmek, bir test almak veya bir kişi izleme uygulamasına bilgi girmek konusunda isteksiz olabilir.
Örneğin, Mayıs ayında yapılan araştırmalarda, bazı kişilerin kişi izleme uygulamaları hakkındaki ilk yanlış anlamalardan birinin (Bunları kullanmayı düşünmemelerinin nedenlerinden biri) uygulamanın kullanıcıların başkalarını özel olarak tanımlamasına izin verebileceği tespit edildi. Bir katılımcı uygulama hakkında şunları söyledi: "Bu korkunç bir kara leke ile markalanmak gibi. Arkadaşıma, komşuma COVID'i varmış gibi görünebilirim". Başka bir katılımcı " bu nefret suçuna neden olabilir. 'oh, biliyorsun, bu kişiden aldım düşüncesi oluşabilir.” Dedi. Bu görüşler COVID-19 hakkındaki utanç verici varsayımların utanç verici, sosyal olarak istenmeyen ve potansiyel bir ayrımcılık ve sosyal dışlanma nedeni olduğunu ortaya koymaktadır.
Bununla birlikte, stigmanın azaltılması konusunda bazı rehberler mevcuttur. Pandemi gribi ve HIV / Aids gibi diğer hastalıklarla ilgili geçmiş araştırmaların yanı sıra UNICEF ve Dünya Sağlık Örgütü gibi kuruluşların tavsiyelerini içerir. Askeri metaforlardan kaçınmak (COVID-19'daki "savaş" ve COVID-19 "kurbanları" gibi), hastalığı çevreleyen yanlış bilgilere hitap etmek ve bir kişinin kimliğinin COVID-19'a sahip olarak tanımlanmasına izin vermemek, hepsi olumlu etki olabilir.
