Kaynak
Bu rehber yardımcı oldu mu?
DoktorClub’da Keşfet
Araştırma Anne Farelerdeki Obezitenin Yavruların Hipotalamusunda MikroRNA Düzeylerini Artırdığını Ortaya Çıkardı
MRC Metabolik Hastalıklar Birimi'nden Laura Dearden ve Susan Ozanne tarafından açık erişimli PLOS Biyoloji dergisinde 4 Haziran'da yayınlanan bir araştırmaya göre, anne obezitesi, mikroRNA miR-505-5p'nin uzun süreli…
MRC Metabolik Hastalıklar Birimi'nden Laura Dearden ve Susan Ozanne tarafından açık erişimli PLOS Biyoloji dergisinde 4 Haziran'da yayınlanan bir araştırmaya göre, anne obezitesi, mikroRNA miR-505-5p'nin uzun süreli aşırı ekspresyonu yoluyla yavruların yeme davranışlarını etkiliyor.
Hem insan hem de hayvan modellerinde yapılan önceki çalışmalar, obez annelerin çocuklarında obezite ve tip 2 diyabet riskinin daha yüksek olduğunu göstermişti. Bu ilişki muhtemelen genetik ve çevre arasındaki karmaşık bir ilişkinin sonucu olsa da, ortaya çıkan kanıtlar annedeki obezitenin, beynin beslenme algılamasından ve enerji homeostazisinden sorumlu bölgesi olan hipotalamusu bozabileceğini gösteriyor.
Hayvan modellerinde, gelişimin önemli dönemlerinde aşırı beslenmeye maruz kalan yavrular daha fazla yemek yiyor ancak yeme davranışındaki bu değişikliklere yol açan moleküler mekanizmalar hakkında çok az şey biliniyor.
Bu çalışmada araştırmacılar, obez annelerden doğan farelerin, fetal aşamadan yetişkinliğe kadar hipotalamuslarında daha yüksek düzeyde mikroRNA miR-505-5p bulunduğunu keşfetti. Araştırmacılar farelerin daha fazla yediğini ve yüksek yağlı yiyecekleri tercih ettiğini buldu. İlginç bir şekilde, annelerin hamilelik sırasında egzersiz yapması durumunda anne obezitesinin miR-505-5p ve yeme davranışları üzerindeki etkisi azaldı.
Hücre kültürü deneyleri, miR-505-5p ekspresyonunun, hipotalamik nöronların, her ikisi de obezite ile komplike olan gebeliklerde yüksek olan uzun zincirli yağ asitlerine ve insüline maruz bırakılmasıyla indüklenebileceğini gösterdi. Araştırmacılar miR-505-5p'yi, yağ asidi alımı ve metabolizmasında yer alan yolların yeni bir düzenleyicisi olarak tanımladılar; bu nedenle, yüksek miRNA seviyeleri, yavru beyninin yüksek yağlı yiyecekler yediğini algılayamamasına neden oluyor.
MiR-505-5p'nin düzenlediği genlerin birçoğu, insan genetik çalışmalarında yüksek vücut kitle indeksi ile ilişkilendirilmişti. Çalışma, rahimde beslenmeye maruz kalmayı yeme davranışına bağlayan moleküler mekanizmayı gösteren ilk çalışmalardan biri oldu.
Hem insan hem de hayvan modellerinde yapılan önceki çalışmalar, obez annelerin çocuklarında obezite ve tip 2 diyabet riskinin daha yüksek olduğunu göstermişti. Bu ilişki muhtemelen genetik ve çevre arasındaki karmaşık bir ilişkinin sonucu olsa da, ortaya çıkan kanıtlar annedeki obezitenin, beynin beslenme algılamasından ve enerji homeostazisinden sorumlu bölgesi olan hipotalamusu bozabileceğini gösteriyor.
Hayvan modellerinde, gelişimin önemli dönemlerinde aşırı beslenmeye maruz kalan yavrular daha fazla yemek yiyor ancak yeme davranışındaki bu değişikliklere yol açan moleküler mekanizmalar hakkında çok az şey biliniyor.
Bu çalışmada araştırmacılar, obez annelerden doğan farelerin, fetal aşamadan yetişkinliğe kadar hipotalamuslarında daha yüksek düzeyde mikroRNA miR-505-5p bulunduğunu keşfetti. Araştırmacılar farelerin daha fazla yediğini ve yüksek yağlı yiyecekleri tercih ettiğini buldu. İlginç bir şekilde, annelerin hamilelik sırasında egzersiz yapması durumunda anne obezitesinin miR-505-5p ve yeme davranışları üzerindeki etkisi azaldı.
Hücre kültürü deneyleri, miR-505-5p ekspresyonunun, hipotalamik nöronların, her ikisi de obezite ile komplike olan gebeliklerde yüksek olan uzun zincirli yağ asitlerine ve insüline maruz bırakılmasıyla indüklenebileceğini gösterdi. Araştırmacılar miR-505-5p'yi, yağ asidi alımı ve metabolizmasında yer alan yolların yeni bir düzenleyicisi olarak tanımladılar; bu nedenle, yüksek miRNA seviyeleri, yavru beyninin yüksek yağlı yiyecekler yediğini algılayamamasına neden oluyor.
MiR-505-5p'nin düzenlediği genlerin birçoğu, insan genetik çalışmalarında yüksek vücut kitle indeksi ile ilişkilendirilmişti. Çalışma, rahimde beslenmeye maruz kalmayı yeme davranışına bağlayan moleküler mekanizmayı gösteren ilk çalışmalardan biri oldu.