Kaynak
Bu rehber yardımcı oldu mu?
DoktorClub’da Keşfet
Çocukluk Çağında Karşılaşılan Kötü Davranış ve İhmal Bilişsel Zorluklarla İlişkilendiriliyor
King's College London ve New York Şehir Üniversitesi'ndeki Psikiyatri, Psikoloji ve Nörobilim Enstitüsü'nden (IoPPN) yeni bir araştırma, çocukluk çağında kötü muameleye maruz kalma ve özellikle ihmal ile ilişkili…
King's College London ve New York Şehir Üniversitesi'ndeki Psikiyatri, Psikoloji ve Nörobilim Enstitüsü'nden (IoPPN) yeni bir araştırma, çocukluk çağında kötü muameleye maruz kalma ve özellikle ihmal ile ilişkili bilişsel zorlukların önceki çalışmalarda büyük ölçüde hafife alındığını öne sürüyor.
Lancet Psychiatry'de yayınlanan araştırma, araştırmalarda kötü davranışa ilişkin geriye dönük öz bildirimlere aşırı güvenilmesinin, kötü muameleye belgelenmiş maruziyete sahip çocukların ve gençlerin karşılaştığı zorlukları göz ardı eden önyargılı bir kanıt tabanına yol açtığını öne sürüyor.
Bu çalışmadaki araştırmacılar, mahkeme tarafından belgelenen çocukluk çağı kötü davranışlara maruz kalmanın ve yetişkinlerin bunu hatırlamasının, aynı bireylerdeki bilişsel yeteneklerle göreceli ilişkilerini test etti. ABD'de devam eden bir kohorttan 1.179 katılımcıdan oluşan bir grup belirlendi. Tüm katılımcılar, yetişkin yaşamlarındaki bilişsel yeteneklerini değerlendirmek için çeşitli testlere tabi tutuldu.
Araştırmacılar, çocukluk çağı istismarına dair resmi kayıtları olan katılımcıların, kayıtları olmayanlara kıyasla, yapılan çoğu testte ortalama olarak bilişsel eksiklikler gösterdiğini buldular. Buna karşılık, istismara uğradıklarını geriye dönük olarak kendi kendilerine bildiren katılımcılar, raporları olmayanlarla karşılaştırıldığında eksiklikler göstermediler.
Araştırmacılar ayrıca, bu bulguların farklı istismar türleri arasında tutarlı olmadığını da belirttiler. İhmal geçmişlerini belgeleyen katılımcılar bilişsel eksiklikler gösterdi, ancak fiziksel ve cinsel istismar geçmişlerini belgeleyenler göstermedi.
King's IoPPN'de Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi Profesörü ve çalışmanın ortak yazarlarından biri olan Andrea Danese, “Bazı önemli istisnalar olsa da, bu alandaki araştırmaların çoğu yetişkin katılımcılardan alınan çocukluk çağı istismarına ilişkin retrospektif raporlara dayanmaktadır. Çalışmamız, retrospektif raporlara bu şekilde güvenmenin araştırmacıların ve klinisyenlerin belgelenmiş istismar vakaları ve özellikle ihmal vakaları olan bireylerin bilişsel eksiklikler yaşama derecesini küçümsemelerine yol açtığını göstermiştir. Çalışmamız, uygun desteğin sağlanabilmesi için ihmale uğramış gençlerin belirlenmesinin önemini vurgulamaktadır; örneğin, eğitim ve istihdamdaki olumsuz sonuçları hafifletmek için.” dedi.
Lancet Psychiatry'de yayınlanan araştırma, araştırmalarda kötü davranışa ilişkin geriye dönük öz bildirimlere aşırı güvenilmesinin, kötü muameleye belgelenmiş maruziyete sahip çocukların ve gençlerin karşılaştığı zorlukları göz ardı eden önyargılı bir kanıt tabanına yol açtığını öne sürüyor.
Bu çalışmadaki araştırmacılar, mahkeme tarafından belgelenen çocukluk çağı kötü davranışlara maruz kalmanın ve yetişkinlerin bunu hatırlamasının, aynı bireylerdeki bilişsel yeteneklerle göreceli ilişkilerini test etti. ABD'de devam eden bir kohorttan 1.179 katılımcıdan oluşan bir grup belirlendi. Tüm katılımcılar, yetişkin yaşamlarındaki bilişsel yeteneklerini değerlendirmek için çeşitli testlere tabi tutuldu.
Araştırmacılar, çocukluk çağı istismarına dair resmi kayıtları olan katılımcıların, kayıtları olmayanlara kıyasla, yapılan çoğu testte ortalama olarak bilişsel eksiklikler gösterdiğini buldular. Buna karşılık, istismara uğradıklarını geriye dönük olarak kendi kendilerine bildiren katılımcılar, raporları olmayanlarla karşılaştırıldığında eksiklikler göstermediler.
Araştırmacılar ayrıca, bu bulguların farklı istismar türleri arasında tutarlı olmadığını da belirttiler. İhmal geçmişlerini belgeleyen katılımcılar bilişsel eksiklikler gösterdi, ancak fiziksel ve cinsel istismar geçmişlerini belgeleyenler göstermedi.
King's IoPPN'de Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi Profesörü ve çalışmanın ortak yazarlarından biri olan Andrea Danese, “Bazı önemli istisnalar olsa da, bu alandaki araştırmaların çoğu yetişkin katılımcılardan alınan çocukluk çağı istismarına ilişkin retrospektif raporlara dayanmaktadır. Çalışmamız, retrospektif raporlara bu şekilde güvenmenin araştırmacıların ve klinisyenlerin belgelenmiş istismar vakaları ve özellikle ihmal vakaları olan bireylerin bilişsel eksiklikler yaşama derecesini küçümsemelerine yol açtığını göstermiştir. Çalışmamız, uygun desteğin sağlanabilmesi için ihmale uğramış gençlerin belirlenmesinin önemini vurgulamaktadır; örneğin, eğitim ve istihdamdaki olumsuz sonuçları hafifletmek için.” dedi.