Kaynak
Bu rehber yardımcı oldu mu?
DoktorClub’da Keşfet
Epstein-Barr Virüs Aşısının Geleceği
Epstein-Barr virüsü genellikle erken çocukluk döneminde ortaya çıkar ve minimal semptomlara neden olur. Daha sonra, gençler veya genç yetişkinler enfekte olduğunda, bulaşıcı mononükleoza neden olarak aşırı yorgunluğa,…
Epstein-Barr virüsü genellikle erken çocukluk döneminde ortaya çıkar ve minimal semptomlara neden olur. Daha sonra, gençler veya genç yetişkinler enfekte olduğunda, bulaşıcı mononükleoza neden olarak aşırı yorgunluğa, ateşe, boğaz ağrısına ve şişmiş lenf düğümlerine neden olabilir.
Epstein-Barr virüsünün etkileriyle mücadele etmek için Seattle'daki Fred Hutchinson Kanser Merkezi'ndeki bilim insanları bir nanoparçacık aşısı denediler, gH ve gL olarak adlandırılan bu yüzey proteinleri, canlı virüsün enfekte hücrelerin dış zarlarından girmesine izin veriyor.
Dr. Andrew McGuire ve ekibi, bir aşı geliştirmede iki protein olan gH ve gL'nin önemini keşfetmeye yardımcı oldu. Araştırmalar, bu proteinleri bloke eden antikorların, Epstein-Barr virüsünün ağız, burun ve boğazı kaplayan epitel hücrelerini enfekte etmesini durdurabileceğini gösteriyor. Bu bulgular da, araştırmacıların bir aşı tasarlamasına izin verdi.
Bilim insanları tarafından oluşturulan aşı, bağışıklık sistemlerini gH/gL proteinlerinin sahte kopyalarını tanıması için eğitmeyi amaçlıyor, böylece vücut gerçek virüsün yüzeyinde aynı şekillerle karşılaşırsa, antikorlara saldıracak antikorları tetikleyecek.
Deneysel Epstein-Barr virüsü aşısı, nanopartiküllere yapıştırılmış sahte proteinleri, ya partikül başına bir protein ya da birçok kopya dizisinde görüntüleniyor. Sahte görüntüler, viral yüzeydeki gerçek gH/gL proteinlerine kilitlenen antikorların üretimini uyarır.
McGuire'ın ekibi ve yüksek lisans öğrencisi Harman Malhi, laboratuvar fareleri üzerinde beş ayrı aşı test etti. Epstein-Barr virüsü aşısının her versiyonu, nanopartiküller tarafından görüntülenen farklı gH/gL protein kopyalarına sahipti: bir, dört, yedi, 24 veya 60. McGuire, çoklu kopyalanan nanoparçacıkların hepsinin iyi performans gösterdiğini, ancak en iyi sonuçların ikisinden, dört kopya taşıyanlardan ve 60 kopya taşıyanlardan geldiğini söyledi.
Bunu takiben, 60 kopya versiyonu alan farelerden serum aldılar ve şiddetli Epstein-Barr virüsü olan fareler üzerinde koruyucu yeteneklerini test ettiler. Ekip, 60 kopya aşıdan üretilen antikor verilen farelerin %100'ünün hayatta kaldığını, tek kopya ve plasebo aşı verilen farelerin ise %75'inin öldüğünü ortaya çıkardı.
McGuire ve grubu, bu denemede test edilen yaklaşımın umut verici olup olmadığını ve insanlarda denenecek kadar güvenli olup olmadığını görmek için ek klinik öncesi denemeler yürütüyor.
Epstein-Barr virüsünün etkileriyle mücadele etmek için Seattle'daki Fred Hutchinson Kanser Merkezi'ndeki bilim insanları bir nanoparçacık aşısı denediler, gH ve gL olarak adlandırılan bu yüzey proteinleri, canlı virüsün enfekte hücrelerin dış zarlarından girmesine izin veriyor.
Dr. Andrew McGuire ve ekibi, bir aşı geliştirmede iki protein olan gH ve gL'nin önemini keşfetmeye yardımcı oldu. Araştırmalar, bu proteinleri bloke eden antikorların, Epstein-Barr virüsünün ağız, burun ve boğazı kaplayan epitel hücrelerini enfekte etmesini durdurabileceğini gösteriyor. Bu bulgular da, araştırmacıların bir aşı tasarlamasına izin verdi.
Bilim insanları tarafından oluşturulan aşı, bağışıklık sistemlerini gH/gL proteinlerinin sahte kopyalarını tanıması için eğitmeyi amaçlıyor, böylece vücut gerçek virüsün yüzeyinde aynı şekillerle karşılaşırsa, antikorlara saldıracak antikorları tetikleyecek.
Deneysel Epstein-Barr virüsü aşısı, nanopartiküllere yapıştırılmış sahte proteinleri, ya partikül başına bir protein ya da birçok kopya dizisinde görüntüleniyor. Sahte görüntüler, viral yüzeydeki gerçek gH/gL proteinlerine kilitlenen antikorların üretimini uyarır.
McGuire'ın ekibi ve yüksek lisans öğrencisi Harman Malhi, laboratuvar fareleri üzerinde beş ayrı aşı test etti. Epstein-Barr virüsü aşısının her versiyonu, nanopartiküller tarafından görüntülenen farklı gH/gL protein kopyalarına sahipti: bir, dört, yedi, 24 veya 60. McGuire, çoklu kopyalanan nanoparçacıkların hepsinin iyi performans gösterdiğini, ancak en iyi sonuçların ikisinden, dört kopya taşıyanlardan ve 60 kopya taşıyanlardan geldiğini söyledi.
Bunu takiben, 60 kopya versiyonu alan farelerden serum aldılar ve şiddetli Epstein-Barr virüsü olan fareler üzerinde koruyucu yeteneklerini test ettiler. Ekip, 60 kopya aşıdan üretilen antikor verilen farelerin %100'ünün hayatta kaldığını, tek kopya ve plasebo aşı verilen farelerin ise %75'inin öldüğünü ortaya çıkardı.
McGuire ve grubu, bu denemede test edilen yaklaşımın umut verici olup olmadığını ve insanlarda denenecek kadar güvenli olup olmadığını görmek için ek klinik öncesi denemeler yürütüyor.