Co dzieje się w tej chorobie?
Przyczyna nie jest w pełni znana. Uważa się, że układ odpornościowy omyłkowo atakuje komórki nadające barwę. Zajęte są oczy, ucho wewnętrzne, skóra i opony otaczające mózg. W oku rozwija się zapalenie; nazywa się je zapaleniem błony naczyniowej oka (uveitis). Choroba zwykle zaczyna się między 30. a 40. rokiem życia.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Choroba zaczyna się najpierw od objawów takich jak ból głowy, a potem pojawiają się objawy oczne.
- Ból głowy, ból oczu, zawroty głowy i nudności (na początku)
- Najczęściej niewyraźne widzenie i utrata wzroku w obu oczach (często)
- Odwarstwienie siatkówki
- Niedosłuch i szumy uszne
- Sztywność karku
- Białe plamy na skórze, wypadanie włosów, siwienie rzęs i brwi (w późniejszym okresie)
- Zaćma albo podwyższone ciśnienie w oku (czasem)
Jak stawia się rozpoznanie?
Rozpoznanie zwykle stawia okulista. Konieczne jest stwierdzenie zapalenia w obu oczach oraz brak innej choroby oczu albo urazu oka. Naczynia oka bada się za pomocą zdjęć z kontrastem (barwnikiem) i USG. W razie potrzeby pobiera się płyn z okolicy lędźwiowej (punkcja lędźwiowa) i ocenia opony mózgowe.
Leczenie i opieka
Leczenie ma na celu szybkie stłumienie zapalenia. Najpierw podaje się leki kortykosteroidowe w dużych dawkach. Następnie najczęściej dołącza się leki hamujące układ odpornościowy. Ważne jest wczesne i wystarczające leczenie. Dzięki leczeniu wzrok i słuch najczęściej się poprawiają. Zaćmę i podwyższone ciśnienie w oku kontroluje się osobno. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Ta choroba nie jest chorobą dziedziczną przechodzącą bezpośrednio z rodziców na dziecko. U niektórych osób może istnieć genetyczna skłonność. Do ujawnienia się choroby potrzebne są jednak również inne czynniki. Opisano rzadkie rodziny, w których chorowało rodzeństwo albo bliźnięta. Wątpliwości można wyjaśnić z lekarzem prowadzącym.