Co dzieje się w tej chorobie?
Czynnik von Willebranda to białko działające jak rodzaj kleju, który utrzymuje skrzep w całości. W tej chorobie białko jest wytwarzane w zbyt małej ilości albo nie działa prawidłowo. Dlatego skrzep powstaje późno, a krwawienie się wydłuża. Choroba ma trzy główne typy. Typ 1 jest najczęstszy i zwykle łagodny. Typ 3 jest najrzadszy i najcięższy.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Objawy najczęściej są łagodne. Czasami choroba zostaje zauważona dopiero po operacji albo porodzie.
- Łatwe powstawanie siniaków
- Częste i długotrwałe krwawienia z nosa
- Krwawienie z dziąseł
- Długie krwawienie po zranieniu, operacji albo leczeniu stomatologicznym
- Obfite albo długie krwawienia miesiączkowe
- Krew w stolcu albo w moczu (w ciężkich przypadkach)
- Ból, obrzęk i sztywność stawu (w ciężkich przypadkach)
Jak stawia się rozpoznanie?
Lekarz pyta o wcześniejsze krwawienia i o to, czy w rodzinie występują problemy z krwawieniem. Rozpoznanie stawia się na podstawie badań krwi. Może być konieczne powtórzenie badań w ciągu kilku dni albo tygodni. Badania pokazują też typ choroby.
Leczenie i opieka
Leczenie zależy od typu choroby i nasilenia krwawienia. W łagodnych typach leczenie jest najczęściej potrzebne tylko przy poważnym krwawieniu albo przed operacją. W ciężkich typach może być potrzebne regularne leczenie zapobiegające krwawieniom. Możliwości obejmują leki spowalniające rozpuszczanie się skrzepu oraz leczenie zastępcze czynnikiem. W obfitych krwawieniach miesiączkowych można stosować leczenie hormonalne. Pomocne są regularna opieka stomatologiczna i dieta bogata w żelazo. Przy operacji, leczeniu stomatologicznym albo w ciąży ważna jest konsultacja z zespołem specjalistów. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Typ 1 i typ 2 najczęściej dziedziczą się w sposób dominujący. Oznacza to, że prawdopodobieństwo przekazania choroby każdemu dziecku przez chorego rodzica wynosi 1 na 2. Typ 3 i niektóre inne przypadki dziedziczą się recesywnie. Wtedy para nosicieli ma w każdej ciąży prawdopodobieństwo 1 na 4, że dziecko będzie chore. Po postawieniu rozpoznania badanie zaleca się też bliskim członkom rodziny. Poradnictwo genetyczne służy rodzinie wskazówkami.