Co dzieje się w tej chorobie?
Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa to grupa dziedzicznych chorób krwi. Czerwone krwinki przybierają kształt sierpa (półksiężyca) i sztywnieją. Te krwinki szybko się rozpadają i powstaje niedokrwistość. Mogą zatykać małe naczynia krwionośne i utrudniać dopływ tlenu do tkanek.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Objawy zaczynają się zwykle we wczesnym dzieciństwie. Nasilenie choroby bardzo różni się u poszczególnych osób.
- Niedokrwistość; zmęczenie i osłabienie (często)
- Nagłe, silne napady bólu; mogą trwać od kilku godzin do kilku tygodni (często)
- Ból kości i stawów (często)
- Częste zakażenia (często)
- Obrzęk dłoni i stóp (czasami)
- Zażółcenie oczu i skóry (czasami)
- Problemy z oddychaniem (czasami)
- Poważne problemy, takie jak udar mózgu lub uszkodzenie narządów (czasami)
Jak stawia się rozpoznanie?
Chorobę wykrywa się badaniem krwi. W niektórych systemach opieki zdrowotnej prowadzi się badania przesiewowe w ciąży i u noworodków. W badaniu przesiewowym noworodków pobiera się kilka kropli krwi z pięty dziecka. Również dorośli mogą się dowiedzieć z badania krwi, czy są nosicielami.
Leczenie i opieka
Podstawą opieki jest łagodzenie bólu i zapobieganie zakażeniom. Stosuje się w tym celu leki zapobiegawcze i szczepienia. W razie potrzeby wykonuje się przetoczenie krwi lub wymianę krwi. U niektórych osób można rozważyć przeszczepienie komórek macierzystych lub terapię genową. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Aby zachorować, trzeba otrzymać po jednym zmienionym genie od matki i od ojca. U nosicieli choroba zwykle nie występuje, ale gen może zostać przekazany dziecku. Jeśli oboje rodzice są nosicielami, w każdej ciąży ryzyko wynosi 1 na 4. Zaleca się poradnictwo genetyczne.