Co dzieje się w tej chorobie?
W komórkach małe struktury wytwarzające białka, czyli rybosomy, nie działają prawidłowo. Najbardziej zaburzone jest wytwarzanie czerwonych krwinek w szpiku kostnym. Białe krwinki i płytki krwi są zwykle prawidłowe.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Niedokrwistość najczęściej zostaje zauważona w pierwszym roku życia. Występują też postacie łagodne; u niektórych osób niedokrwistość zaczyna się później. Nasilenie może się różnić nawet w obrębie tej samej rodziny.
- Bladość, zmęczenie i osłabienie (częste)
- Różnice w budowie twarzy i głowy (różnice w budowie ciała u mniej więcej połowy chorych)
- Rozszczep podniebienia albo wargi (czasami)
- Różnice w budowie kciuka (czasami)
- Niski wzrost (u mniej więcej 1 na 3 chorych)
- Różnice w budowie nerek albo serca (czasami)
- Skłonność do białaczki i nowotworów kości
Jak stawia się rozpoznanie?
W morfologii krwi liczba czerwonych krwinek jest mała. Można wykonać badanie szpiku kostnego. Rozpoznanie potwierdza się badaniem genetycznym. Można też zbadać członków rodziny, którzy nie mają objawów.
Leczenie i opieka
W pierwszym roku życia wykonuje się regularne przetoczenia krwi. Po ukończeniu pierwszego roku życia leki z grupy kortyzonu u wielu osób poprawiają wyniki krwi. U osób, które często otrzymują przetoczenia krwi, nagromadzone żelazo zmniejsza się leczeniem usuwającym żelazo z organizmu. Jedynym trwałym rozwiązaniem w odniesieniu do krwinek jest przeszczepienie komórek macierzystych, czyli szpiku kostnego. Prowadzi się regularne kontrole w kierunku nowotworów. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Choroba najczęściej dziedziczy się w sposób dominujący. Prawdopodobieństwo przekazania jej każdemu dziecku przez chorego rodzica wynosi 1 na 2. U ponad połowy osób zmiana powstała na nowo; w rodzinie nie ma innych chorych. Rzadko dziedziczy się recesywnie albo w sposób sprzężony z chromosomem X. Zaleca się poradnictwo genetyczne.