Co dzieje się w tej chorobie?
Gen OTOF odpowiada za wytwarzanie białka o nazwie otoferlina. Białko to umożliwia przekazywanie sygnału z komórek słuchowych ucha wewnętrznego do nerwu słuchowego. Gdy gen jest zmieniony, komórki słuchowe działają, ale sygnał nie może przejść do nerwu. Nazywa się to zaburzeniem synapsy słuchowej.
Jakie objawy mogą wystąpić?
U większości dzieci utrata słuchu jest wrodzona lub zaczyna się, zanim dziecko nauczy się mówić.
- Ciężki lub głęboki niedosłuch w obu uszach (często)
- Wyraźne trudności w rozumieniu mowy (u wszystkich chorych)
- Niedosłuch przejściowo nasilający się przy podwyższonej temperaturze ciała (w rzadszym typie)
- Niedosłuch zaczynający się łagodnie i z czasem narastający (w rzadszym typie)
Jak stawia się rozpoznanie?
Niektóre przesiewowe badania słuchu u noworodków mierzą echo pochodzące z ucha wewnętrznego (test OAE). U tych dzieci ten test często daje wynik prawidłowy. Natomiast badanie słuchowych potencjałów wywołanych z pnia mózgu (ABR) wypada nieprawidłowo. Rozpoznanie potwierdza badanie genetyczne, które wykazuje dwie zmiany w genie OTOF.
Leczenie i opieka
Wczesne wsparcie słuchowe jest bardzo ważne dla rozwoju mowy i języka. Aparaty słuchowe często nie przynoszą wystarczającej korzyści. Implant ślimakowy może przynieść korzyść, ponieważ bezpośrednio pobudza nerw słuchowy. Dla osób spełniających określone warunki istnieje też terapia genowa. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Choroba dziedziczy się w sposób recesywny; rodzice są zwykle nosicielami. W każdej ciąży rodziców nosicieli prawdopodobieństwo wynosi 25%. Zaleca się zbadanie rodzeństwa bez objawów wkrótce po urodzeniu oraz poradnictwo genetyczne.