Co dzieje się w tej chorobie?
W MSA pewne białko tworzy skupiska w mózgu i rdzeniu kręgowym. Skupiska te uszkadzają komórki kierujące ruchem, równowagą i mimowolnymi czynnościami organizmu. Istnieją dwa główne typy. W MSA-P na pierwszy plan wysuwają się objawy podobne do choroby Parkinsona, a w MSA-C zaburzenia równowagi. Objawy najczęściej zaczynają się po 50. roku życia.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Objawy różnią się u poszczególnych osób; u jednych choroba postępuje wolno, u innych szybko.
- Zawroty głowy i uczucie bliskiego omdlenia po wstaniu
- Częste oddawanie moczu albo niemożność oddania moczu
- Zaburzenia erekcji u mężczyzn
- Ruchy powolne, niezgrabne albo niepewne
- Niewyraźna mowa
- Sztywność mięśni i drżenie
- Problemy ze snem, chrapanie i głośny oddech
- Trudności w połykaniu i zaparcia
Jak stawia się rozpoznanie?
Rozpoznanie stawia specjalista neurolog. Nie ma jednego szczególnego badania, które rozpoznaje MSA. Rozpoznanie stawia się na podstawie objawów i tempa postępu choroby. Aby wykluczyć inne przyczyny, można wykonać badania. We wczesnym okresie choroba może przypominać chorobę Parkinsona.
Leczenie i opieka
Nie ma jeszcze leczenia, które zatrzymuje postęp MSA; trwają badania. Leczenie ma na celu łagodzenie objawów i zachowanie samodzielności. Na zawroty głowy i problemy ze snem można stosować leki. Terapia mowy pomaga w połykaniu i porozumiewaniu się. Fizjoterapia i terapia zajęciowa ułatwiają codzienne życie. Opiekę planuje się wspólnie z zespołem medycznym. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
MSA najczęściej nie jest dziedziczna. Pojawia się, choć nikt inny w rodzinie nie chorował. Nie ma dowodów na to, że przechodzi z rodziców na dzieci. Bardzo rzadko opisywano przypadki rodzinne. Niektóre różnice w genach mogą zwiększać ryzyko. Z wątpliwościami można skorzystać z poradnictwa genetycznego.