Co dzieje się w tej chorobie?
Nadnercza wytwarzają hormony o nazwie kortyzol i aldosteron. W tej chorobie brakuje enzymu, który wytwarza te hormony. Z tego powodu dwóch hormonów powstaje za mało, a męskiego hormonu za dużo. Niedobór aldosteronu może prowadzić do utraty soli z organizmu.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Choroba ma trzy typy w zależności od ciężkości. W najcięższym typie w okresie niemowlęcym dochodzi do niebezpiecznej utraty soli i wody. W najłagodniejszym typie objawy pojawiają się późno albo nie pojawiają się wcale.
- W pierwszych tygodniach słabe karmienie, wymioty, utrata masy ciała i płynów (w typie z utratą soli)
- U dziewczynek odmienny wygląd zewnętrznych narządów płciowych (często w typach ciężkich)
- Szybki wzrost w dzieciństwie, ale niski wzrost w wieku dorosłym (czasami)
- Przedwczesne dojrzewanie (czasami)
- U kobiet nadmierne owłosienie, nieregularne miesiączki i trądzik (czasami)
- Problemy z płodnością (czasami)
Jak stawia się rozpoznanie?
U dziewczynek objawy widoczne przy urodzeniu mogą nasuwać podejrzenie. W badaniu przesiewowym noworodków chorobę można wcześnie wykryć, mierząc we krwi substancję o nazwie 17-OHP. Rozpoznanie potwierdza się badaniami krwi. Można też wykonać badanie genetyczne.
Leczenie i opieka
Podstawą postępowania jest uzupełnianie brakujących hormonów przez całe życie. W typie z utratą soli podaje się także hormon utrzymujący równowagę soli. U niektórych dziewczynek można omówić możliwości chirurgiczne. Kontrole prowadzi regularnie zespół złożony z różnych specjalistów. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Aby zachorować, trzeba otrzymać po jednym zmienionym genie od matki i od ojca. Matka i ojciec będący nosicielami zwykle nie mają objawów. W każdej ciąży ryzyko wynosi 1 na 4. Możliwości diagnostyki prenatalnej można omówić w ramach poradnictwa genetycznego.