EuropaBadania naukowe i kliniczne
Dane 587 pacjentów z zespołem Gitelmana z Europy: na pierwszy plan wysuwają się zmęczenie i potrzeba jedzenia soli
Zebrano dane 587 pacjentów z zespołem Gitelmana z 13 krajów Europy.
Choroby nerek
Dziedziczna choroba zaburzająca zwrotne wchłanianie soli przez nerki. We krwi spada stężenie potasu i magnezu. Mogą występować skurcze mięśni, zmęczenie i ochota na słone.
Nie jest objęta panelem tureckiego krajowego programu badań przesiewowych noworodków (krew z pięty). Źródło
Ta strona jest tłumaczeniem tureckiego oryginału. Polskie tłumaczenie nie zostało sprawdzone przez lekarza.
Tę chorobę obserwuje się w ramach grupy „Choroby nerek”.
Nerki odzyskują sól z moczu z powrotem do krwi. W zespole Gitelmana ta czynność nie przebiega w pełni. Sól jest tracona z moczem. Zaburzona zostaje przy tym także równowaga potasu, magnezu i wapnia. Objawy zaczynają się najczęściej w późnym dzieciństwie lub w okresie dojrzewania.
Objawy mogą być bardzo różne nawet w tej samej rodzinie. U większości osób przebieg jest łagodny.
Lekarz najpierw wyklucza częstsze przyczyny niskiego poziomu potasu. W badaniu krwi poziom potasu i magnezu jest niski. W badaniu moczu stwierdza się niski poziom wapnia i wysoki poziom potasu. Badanie genetyczne potwierdza rozpoznanie.
Choroba trwa przez całe życie. Na razie nie ma na nią pewnego lekarstwa, ale opieka zmniejsza objawy. Celem jest utrzymanie równowagi soli we krwi. Większość osób codziennie przyjmuje suplementy potasu i magnezu. Można zalecić dietę bogatą w sól i potas. Nefrolog prowadzi kontrolę za pomocą regularnych badań krwi. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Zespół Gitelmana dziedziczy się recesywnie. Aby zachorować, potrzebne są dwa wadliwe geny; jeden pochodzi od matki, drugi od ojca. Rodzice będący nosicielami zwykle nie mają objawów. Para nosicieli ma w każdej ciąży prawdopodobieństwo 1 na 4, że dziecko będzie chore. W małżeństwie spokrewnionym (małżeństwie krewnych) prawdopodobieństwo, że spotka się dwoje nosicieli, może wzrastać. Poradnictwo genetyczne objaśnia rodzinie ryzyko.
Źródło: MedlinePlus Genetics: Gitelman syndrome · NORD: Gitelman Syndrome · Orphanet: Gitelman syndrome (ORPHA:358)
Te dane pochodzą z rejestrów Orphanet i MedlinePlus (ostatnie sprawdzenie: 7 października 2026). Wartości częstości to przybliżone przedziały.
Organizacje non-profit pacjentów i rodzin w Turcji, które zajmują się tą chorobą lub grupą chorób. Linki mają charakter informacyjny; Doktorclub nie jest powiązany z tymi organizacjami i ich nie poleca.
Nie znaleźliśmy stowarzyszenia pacjentów zajmującego się konkretnie tą chorobą.
Dla wszystkich chorób rzadkich: Nadir Hastalıklar Federasyonu
Doktorclub nie stawia diagnoz, nie zaleca leczenia i nie kieruje do szpitali ani lekarzy. Te strony mają pomóc Państwu w rozmowie z lekarzem.
EuropaBadania naukowe i kliniczne
Zebrano dane 587 pacjentów z zespołem Gitelmana z 13 krajów Europy.
Badanie kliniczne to regulowane prawnie badanie naukowe, w którym u pacjentów-ochotników sprawdza się, czy nowe leczenie jest bezpieczne i czy działa. Większość badań szuka osób w określonym wieku, z określoną zmianą genetyczną i w określonym stanie zdrowia. Udział jest dobrowolny.
Obecnie ClinicalTrials.gov nie wymienia aktywnych badań interwencyjnych dotyczących tej choroby. Ostatnie sprawdzenie: 7 października 2026.
Zobacz wszystkie badania w ClinicalTrials.gov · Udział w badaniach klinicznych
TurcjaDiagnostyka i badania przesiewowe
Na Uniwersytecie w Ankarze wykonano badania genetyczne u 63 dorosłych z chorobą nerek o nieznanej przyczynie.
TurcjaBadania naukowe i kliniczne
Okuliści z Uniwersytetu Başkent zbadali oczy 34 pacjentów z zespołem Alporta.
TurcjaBadania naukowe i kliniczne
Na Uniwersytecie Marmara przeanalizowano 17 dzieci z rozpoznaniem ARPKD (autosomalnej recesywnej wielotorbielowatości nerek).
Te kody identyfikują chorobę w międzynarodowych klasyfikacjach i bazach danych. Mogą się przydać w rozmowie z lekarzem lub przy wyszukiwaniu wiarygodnych źródeł.
Kod Orphanet: ORPHA:358
Brak własnego kodu ICD-11; WHO klasyfikuje tę chorobę w ramach: 5C64.41
Kody sprawdzono w ICD-11 (WHO) i Orphanet: 7 października 2026.
Ta strona zawiera informacje ogólne i nie zastępuje diagnozy ani leczenia. W sprawie objawów, diagnozy i leczenia należy zwrócić się do swojego lekarza.