Co dzieje się w tej chorobie?
W komórkach brakuje enzymu o nazwie kwaśna sfingomielinaza. Z tego powodu tłuszcz o nazwie sfingomielina nie może zostać rozłożony i gromadzi się w komórkach. Zajęte są wątroba, śledziona, płuca i szpik kostny. W ciężkim typie zajęty jest także mózg.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Choroba ma ciężki typ niemowlęcy (typ A) i łagodniejszy typ (typ B). Występują też typy pośrednie. Objawy bardzo różnią się u poszczególnych osób.
- Powiększenie wątroby i śledziony (częste)
- Słaby przyrost masy ciała i opóźnienie wzrastania
- Częste zakażenia płuc i duszność
- Mała liczba płytek krwi, łatwe powstawanie siniaków i krwawienia
- Nieprawidłowe wartości tłuszczów we krwi (w typie B)
- Ścieńczenie kości
- Regres rozwoju (w typie A)
Jak stawia się rozpoznanie?
Lekarz bada pacjenta i ocenia wielkość wątroby i śledziony. We krwi mierzy się aktywność enzymu kwaśnej sfingomielinazy. Rozpoznanie potwierdza badanie genetyczne analizujące gen SMPD1.
Leczenie i opieka
Dostępne jest zatwierdzone leczenie enzymatyczne przeznaczone dla tej choroby. To leczenie zmniejsza odkładanie się substancji w wątrobie, śledzionie i płucach. Nie działa jednak na zmiany w mózgu. Częścią opieki są też wsparcie żywieniowe, wspomaganie oddychania, fizjoterapia i regularne kontrole. Osoby z powiększoną śledzioną powinny unikać sportów kontaktowych. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Choroba dziedziczy się recesywnie (w sposób recesywny). Matka i ojciec są zwykle zdrowymi nosicielami. Para nosicieli ma w każdej ciąży prawdopodobieństwo 1 na 4, że dziecko będzie chore. W małżeństwach spokrewnionych (małżeństwach krewnych) takie choroby mogą występować częściej. Możliwe jest badanie nosicielstwa oraz badanie w czasie ciąży. Zaleca się poradnictwo genetyczne.