Co dzieje się w tej chorobie?
Organizm nie potrafi usuwać nadmiaru miedzi. Normalnie wątroba wydala nadmiar miedzi z żółcią. W tej chorobie miedź gromadzi się głównie w wątrobie, mózgu i oczach. To nagromadzenie uszkadza tkanki.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Objawy zaczynają się najczęściej w wieku 6–45 lat, najczęściej w okresie dojrzewania. Nawet w tej samej rodzinie mogą być bardzo różne.
- Problemy z wątrobą (częściej u młodych osób)
- Żółtaczka, zmęczenie, brak apetytu i obrzęk brzucha
- Drżenie, niezgrabność, trudności w chodzeniu i mówieniu (częściej u dorosłych)
- Osłabienie zdolności myślenia
- Depresja, lęk i zmiany nastroju (czasami)
- Zielonobrązowy pierścień wokół kolorowej części oka (pierścień Kaysera-Fleischera)
Jak stawia się rozpoznanie?
Rozpoznanie stawia się na podstawie objawów oraz badań krwi i moczu. We krwi poziom białka przenoszącego miedź jest niski. W moczu stwierdza się wysoki poziom miedzi. W razie potrzeby pobiera się wycinek wątroby i wykonuje badanie genetyczne.
Leczenie i opieka
Choroby nie da się całkowicie wyleczyć; celem leczenia jest zmniejszenie ilości miedzi w organizmie. Stosuje się w tym celu leki wiążące miedź, cynk oraz dietę ubogą w miedź. Przy ciężkim uszkodzeniu wątroby może być potrzebne przeszczepienie wątroby. Dzięki leczeniu rozpoczętemu wcześnie i prowadzonemu regularnie większość osób może dobrze żyć. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Choroba jest dziedziczona w sposób recesywny. U pary nosicieli w każdej ciąży prawdopodobieństwo urodzenia chorego dziecka wynosi 1 na 4. Część chorych wykrywa się dzięki badaniom członków rodziny. Dla rodzeństwa zaleca się poradnictwo genetyczne.