Co dzieje się w tej chorobie?
Wątroba nie może oddawać do krwi zmagazynowanego cukru (glikogenu). Dlatego na czczo poziom cukru we krwi spada. W wątrobie i nerkach gromadzą się glikogen i tłuszcz. To nagromadzenie z czasem uszkadza te narządy.
Jakie objawy mogą wystąpić?
Objawy zaczynają się zwykle w wieku 3–4 miesięcy. Głodzenie prowadzi do spadku cukru we krwi.
- Spadek cukru we krwi na czczo (często); czasami prowadzi do napadu drgawek
- Powiększona wątroba i wyglądający na wzdęty brzuch (często)
- Opóźnienie wzrostu i niski wzrost (często)
- Okrągła twarz oraz szczupłe ręce i nogi
- Częste krwawienia z nosa
- W późniejszym wieku opóźnione dojrzewanie płciowe, ubytek masy kostnej i dna moczanowa
- W późniejszym wieku problemy z nerkami i guzy wątroby, w większości łagodne
Jak stawia się rozpoznanie?
Rozpoznanie bierze się pod uwagę na podstawie objawów i badań krwi. Mierzy się poziom cukru i kwasu mlekowego we krwi na czczo i po posiłku. Kwas moczowy i tłuszcze we krwi również mogą być podwyższone. Rozpoznanie potwierdza badanie genetyczne.
Leczenie i opieka
Głównym celem jest zapobieganie spadkom cukru we krwi. Służą temu częste posiłki, karmienie w nocy i odpowiednio dobrana dieta. W ciężkich przypadkach można rozważyć przeszczepienie wątroby lub nerki. Przy właściwej opiece długość życia może być zbliżona do prawidłowej. O tym, jakie leczenie jest odpowiednie, decyduje lekarz prowadzący chorobę.
Dla rodziny: dziedziczenie i poradnictwo genetyczne
Choroba dziedziczy się w sposób recesywny. Rodzice są najczęściej zdrowymi nosicielami. W przypadku pary nosicieli prawdopodobieństwo chorego dziecka w każdej ciąży wynosi 1 na 4. W odniesieniu do rodzeństwa i kolejnych ciąż zaleca się poradnictwo genetyczne.